دیرگاهیست که هر روز به تنهایی خویش

بر سر جاده ی هجرت که وداعم دادی، منتظر می مانم
و در این تنهایی ، به دلم می گویم:
که تو بر می گردی
جان من می سوزد ، از حقیقت آری
که تو دیگر هرگز
نزد من باز نخواهی آمد
در وجودم دیگر ،شوق و امیدی نیست
خنده ام می گرید که چرا این همه سهل
باورم شد که تو میگفتی :

"دوستت می دارم"
با دلی پر غصه ،
به تمنای محالی که تو بر می گردی
منتظر خواهم ماند
و اگر جسم مرا ، سر خاکی دیدی
یادگاری به سر سینه من،
بنویس

"شانه ات تکیه گاه بی کسیم بود،کنون دیگر خاک......"